Welkom bij centrum voor jeugd en gezien Geldrop-Mierlo

[23:16:40] In de wachtkamer bij de tandarts draait een film met tips en adviezen over tandverzorging. Deze kwam ook langs (ongeveer als volgt): 'Geef 's nachts geen borstvoeding. Door de melksuikers kunnen al gaatjes ontstaan.' Dat heb ik echt nog nooit gehoord! Noi hadden mijn babies hun eerste tanden pas na hun 1e jaar, maar toch. Weet iemand er meer over? Verstuurd met de Ouders Online iPhone app. lees meer

[23:16:36] Misschien heeft iemand vorige week zaterdag het stuk in de Volkskrant gelezen over het boek Jongens zijn 't van Angela Crott. Ik heb het boek gelezen en vond het zeer interessant aangezien hier in huis een echte jongen vertoeft. Ik hoop dat andere ouders met zonen er ook iets aan hebben. lees meer

[22:58:38] en ook ik hou mijn hart vast. Omdat ik weet hoe zoon kan zijn met zulke "leuke uitjes". Overprikkeld en al kan hij zomaar uit zijn plaat gaan. Daarnaast moet hij ook nog 2 maal zijn medicatie. Iemand hier ideeen hoe ik dit, liefst per mail, aan school kan voorleggen, hoe zij een en ander denken te gaan aanpakken met zoon? Ze gaan naar Drievliet in Den Haag overigens.... lees meer

[22:54:08] Beste forumgebruikers, In de nieuwsbrief van de Family Factory (een netwerk van ouders die elkaar ontmoeten, inspireren en waar nodig een handje helpen) lazen we een zogenaamde "TopTip" om ruzietjes te voorkomen: "Hoe meer kinderen in je gezin, hoe gemakkelijker je ruzie krijgt. En meestal gaan die ruzies over dagelijks terugkerende dingen als wie er naast papa mag zitten, wie de film van vandaag mag kiezen, wie er de deur mag open doen of wie er in de auto voorin mag zitten. Heel frustrerend voor de kids en heel vermoeiend voor jou. Het schoolidee van 'het kind van de dag' kan helpen. Om de beurt is één van de kinderen 'kind van de dag' en geniet die dag van extra privileges. Om de beurt mogen je kids dus het eerst een snoepje kiezen of in het bed van papa en mama in slaap vallen. Wie er aan de beurt is geef je aan door een kruisje op een gezinskalender of door de foto's van je kinderen aan een lijntje te hangen en met een knijper aan te geven wie het 'kind van de dag' is." Vinden jullie dit een goede methode? Zo niet, hoe lossen jullie het zelf op? We zijn reuze benieuwd naar jullie oordeel. Binnenkort zullen we er zelf een artikeltje over publiceren. (We zullen op dezelfde manier te werk gaan als kortgeleden met het onderwerp "te zware rugtas" dat we voorlegden in de rubriek "Ouders en school". Het artikel vind je op http://www.ouders.nl/mond2013-zware-schooltas.htm .) Alvast bedankt voor jullie input! Henk Boeke - redactie Ouders Online lees meer

[22:49:31] De persoon Jet Bussemaker, of beter gezegd: haar optreden als minister binnen de Nederlandse politieke arena, herinnert mij automatisch aan de bejegening die ik als schoolverlater heb ondervonden van één van mijn oudere zussen. ¨Al het persoonlijke is politiek¨ voegde zij mij bezwerend toe, terwijl zij mij een exemplaar van het Vrouwen Lijfboek in handen duwde bij één van haar bezoekjes aan mijn studentenkamer. Ik zat in het eerste jaar van mijn studie Geschiedenis en zij had mij wel vaker voorzien van wat extra educatief leesvoer. Leergierig als ik ben, stelde ik dit altijd zeer op prijs. Een zeker praktisch nut had haar voorlichting ook wel. Dat moet gezegd. Zelf had mijn zus nog maar kort tevoren een studie achter de rug in één van de sociale wetenschappen; t.w. die van de andragologie / andragogie / agogie. Reeds aan het begin van haar studie was zij lid geworden van de Communistische Partij Nederland (CPN). Tot ontsteltenis van mijn ouders; want toen zij nog thuis woonde, had zij zich nu juist nadrukkelijk gemanifesteerd als een actief lid van hun (Rooms-katholieke) kerk. Zodra zij door op kamers te gaan wonen onder het ouderlijk gezag vandaan kwam, ruilde zij de katholieke kerk echter onverbiddelijk in voor de zogeheten linkse kerk. Haar toewijding aan de communistische partij was al even groot, als vanouds die van mijn moeder aan de katholieke kerk. In haar fanatisme was zij onmiskenbaar een dochter van mijn moeder. Ook evenaarden zij elkaar in hun grondhouding naar mensen van buiten hun eigen club. Beiden waren, zacht uitgedrukt, weinig respectvol naar andersdenkenden. De arrogantie die zij aan de dag legden, kende bovendien een identieke verschijningsvorm: beiden stelden zichzelf onomwonden ten voorbeeld aan de rest van de vrouwspersonen in hun omgeving. Voor hen sprak het alleen maar voor zich om jezelf tot norm te verheffen. Zelf traden zij immers ook in de voetsporen van lichtende voorbeelden? Daar waar mijn moeder op voorbeeldige wijze het id lees meer