Welkom bij centrum voor jeugd en gezien Geldrop-Mierlo

[10:54:38] Binnenkort wordt zoon 16. En af en toe heeft hij het erover dat hij dan als cadeau wel een (bijdrage aan) een scooterrijbewijs wil. Ik weet niet goed of ik dat wel een goed idee vind. Ik vind scooters namelijk nogal gevaarlijk. En een paar maanden later kan hij ook beginnen aan een auto-rijbewijs, maar hij zegt zelf dat hij dan nog niets heeft, want in een auto moet er altijd iemand met hem meerijden. En hij wil nou juist een scooter voor de ritten naar school en naar zijn vriendin (allebei wat verder weg). Wat te doen;scooter- of autorijbewijs? lees meer

[10:39:42] hallo allemaal, mijn dochter is 12 en altijd al een binnen vettertje geweest. Zelf ben ik best streng,tracht concequent te zijn, en ben een redelijk hittepetitje soms die wat streng klinkt wat vaak als boos wordt geinterpreteerd door de kinderen,maar vooral door haar. Dochter heeft daar moeite mee en heeft ook moeite met de waarheid te vertellen over dingen of plannen waarvan ze maar denkt dat mama het er niet mee eens zal zijn. Ze doet dan dus dingen stiekem, of als ik haar met iets confronteer "wie heeft dit gedaan???"of waar ben je geweest? neigt ze naar halve waarheden of liegen. Ik merk het vaak wel als ze niet oprecht is en dat maakt me dan juist boos. Ik merk dat ik het moeilijk vind haar elke keer opnieuw het vertrouwen en de schone lei te geven als ik merk dat ze toch niet altijd eerlijk is. T gaat nog niet over grootse zaken maar vrees wel dat als ik niet nu al bedenk hoe ik hiermee om ga op een goede manier het later in de puberteit wel eens lastig kan worden....Ik wil haar graag mijn vertrouwen schenken maar eerlijk gezegd heeft ze dat vertrouwen zo vaak beschaamd ...dat ik t moeilijk vind ....en tegelijkertijd wil ik zo graag dat we elkaar kunnen vertrouwen.... Eerlijk is eerlijk....ik ben een beginner in puberland.... en weet het gewoon niet...wat is nu wijsheid. Hoe win ik haar vertrouwen dat ze open durft te zijn tegen mij. en ook eerlijk durft te zijn! ze is bang dat ik boos wordt of straf krijgt. ik heb al vaak gezegd dat ik veel bozer wordt als ik erachter kom dat ze liegt dan wanneer ze meteen eerlijk is. Maar meteen eerlijk zijn wil natuurlijk niet zeggen dat ik het altijd leuk hoef te vinden wat er is gebeurd en geen standje geven mag? moeilijk moeilijk....hoe ga ik hiermee om.... ik hoop dat er een paar ervaren ouders van pubers hier mij wat tips kunnen geven. Hoe buig ik dit om naar positief gedrag lees meer

[10:13:34] Met zoveel negatief pubergedoe....Zijn er ook nog gezellige pubers? Ik vind pubers ondanks hun kunsten en het gedoe ook wel leuk! Ze hebben een geweldige humor en als ze goed gehumeurd zijn kan je er geweldig mee lachen. En ik kan ook wel genieten van alle drukte en gedoe om pubers heen en hoe ze zich ontwikkelen. Ik ben toch niet de enige? groeten albana lees meer

[gisteren] Het lukt mijn zoon (13) niet om aansluiting te vinden bij de kinderen in zijn klas. Ik vraag me af of enkele gesprekken met een psycholoog of orthopedagoog hem kunnen helpen, of dat zijn onzekerheid normaal is en ik het nog beter even tijd kan geven. De situatie is als volgt: Mijn zoon heeft op de basisschool een min of meer vaste groep klasgenoten gehad. Hij had daar voldoende vrienden. Begin dit jaar is hij naar de middelbare school gegaan. Hij kende geen kinderen op deze school, kinderen die hij kende en die dezelfde school kozen gingen naar het VMBO (andere locatie). In het begin van het schooljaar was hij heel ongelukkig (enorme huilbuien), waarover we gesprekken hebben gevoerd met zijn mentor. Het leek daarna beter te gaan, al viel op dat hij geen echt nieuwe vrienden had. Deze week was ik bij hem om school en viel me op dat hij zich volledig afzonderde van de kinderen in zijn klas en dat hij erg gespannen en geblokkeerd overkwam. Toen ik hem vroeg of hij het wel leuk heeft met kinderen uit zijn klas vertelde hij dat dit niet zo is. Hij heeft geen aansluiting en is volgens eigen zeggen 'te verlegen om met andere kinderen te praten'. Hij denkt dat andere kinderen hem een sukkel vinden. Een van de redenen waarom hij zich op school slecht voelt is dat hij een bril heeft, dat is wat hij zelf zegt. Het luchtte hem daarom op dat ik aangaf dat hij van mij best contactlenzen mag. Een andere reden die hij aangeeft is dat hij weinig gemeen heeft met de kinderen in zijn klas. Ook zegt hij dat hij bang is dat hij helemaal buiten de groep valt als hij iets zegt wat bij anderen niet in de smaak valt. Hij zegt dat hij alleen op school last heeft van deze onzekerheid. Op tennis en tafeltennis voelt hij zich wel prettig in de groep. Herkent iemand dit? Op zich begrijp ik zijn onzekerheid maar ik maak me wel zorgen over het feit dat hij zo extreem geremd is in de groep. groet van Marge lees meer

[2 dagen geleden] Lieve forum'bewoners', als vader van 1 kind en stiefvader van een anders kom je zo nu en dan in situaties waar je echt niet meer weet wat je moet doen. Het betreft hierbij mijn stiefzoon, uit het eerste huwelijk van mijn vrouw. Hij is 14, en volledig onzelfstandig. Als je hem niet aanspreekt op wat hij moet doen, loopt hij de hele week in dezelfde kleren, ongedouched rond en eet alleen pindakaas en pannenkoeken. Op zich niet iets heel erg raars voor een puber, maar waar ik razend van word is zijn lievelingsexcuus: "Ik weet het niet". Als je hem vraagt waar toch die jas is die hij mee naar school heeft genomen: "Ik weet het niet." Als je erachter komt dat hij weet wat er in je personlijke lade's zit en je vraagt waarom hij daarin heeft gekeken: "Ik weet het niet." Als hij uit de douche komt en stinkt nog steeds en je vraagt waarom hij geen douchegel heeft gebruikt: "Ik weet het niet." Als hij op school een andere leerling in elkaar heeft geslagen, als hij zich voor de 1000ste keer niet aan de afspraken houd, als hij liegt, als hij steelt, wat hij ook doet, als je hem vraagt waarom hij het doet of waar iets is gebleven: "Ik weet het niet." En razend worden als je dat niet geloofd. Dan komen we nog tot: "Dan geloof je het toch niet, dat is niet mijn probleem!" en daarna gaan de kaken op elkaar en is er niets meer te bereiken. Volledig ontoegankelijk. En vol gekrenkte trots smijten met de deuren maar... Tja...wat moet je daar nou mee? En dan kan ik eens zeggen: "Ik weet het niet". Help? lees meer