Welkom bij centrum voor jeugd en gezien Geldrop-Mierlo

[05:10:20] Ik ben anderhalve maand geleden met Cerazette in de hoop niet meer ongesteld te worden. Sinds de eerste week heb ik constant last van spotting en bloedverlies. Ik begin het een beetje zat te worden. Moet ik nog even doorzetten of is deze pil gewoonweg niet geschikt voor mij? Is het met de Mirena spiraal ook mogelijk constant bloedverlies te hebben? Verder geen last van bijwerkingen van Cerazette.... lees meer

[02:48:29] Hallo, Vorig jaar heeft onze zoon voor het eerst astma aanvallen meegemaakt. Twee keer in korte tijd op de ehbo terecht gekomen en met veel ventolin en prednisol (oid) behandeld. Daarna onder behandeling bij een kinderlongarts gekomen. De diagnose was toen astma nav allergie voor graspollen maar afgelopen herfst en winter bleek hij toch nog medicijnen nodig te hebben omdat er steeds tijdens de controle toch nog een ontsteking bleek te zitten (soms zonder dat hij het merkte en soms wel gepaard met hoestbuien). Nu begint het hooikoorts seizoen weer en zijn we weer bezig met Symbicort. Steeds een kuurtje van 2 weken of 4 weken. De arts zegt dat we het zo maar zo goed mogelijk moeten proberen. En steeds hopen dat er tussen de kuurtjes ene periode van rust kan zitten. Nu had hij net een kuur afgerond en na 1 week kwamen de pollen en zijn we weer begonnen. Nu na anderhalve week - zag ik opeens een paar rode vlekjes op zijn bovenarm. van die puntjes die heel dicht bij elkaar zitten - geen blauwe plek. Toen ging ik even in de bijsluiter kijken - oh en daar wordt een mens niet blij van he? Nu weet ik even niet hoe ermee om te gaan. De arts doet er heel luchtig over (omdat ze weet dat er niet echt een alternatief is denk ik, en ze heeft erger gezien natuurlijk en relativeerd het dan). Maar ik vind het toch echt niet leuk om te zien dat hij steeds die medicijnen nodig heeft, en astma gaat nooit over. Hij is nu 8 jaar en nu een jaar met op en af aan de symbicort. En nu met die vlekjes erbij - die misschien niet gerelateerd zijn maartoch denk ik daar het eerste aan. Ten eerste valt het accepteren dat hij dit heeft me zwaar Ten tweede het managen ervan want hij voelt het zelf vaak ook niet en ik doe maar wat lijkt het (ik moet het ook nog leren - wanneer symbicort, hoeveel?) Ten derde steeds weer naar de dokter voor controle of bellen met vragen die ik heb (zoals nu: zal ik morgen meteen bellen, of wachten tot dinsdag? of gewoon wachten o lees meer

[02:42:42] De persoon Jet Bussemaker, of beter gezegd: haar optreden als minister binnen de Nederlandse politieke arena, herinnert mij automatisch aan de bejegening die ik als schoolverlater heb ondervonden van één van mijn oudere zussen. ¨Al het persoonlijke is politiek¨ voegde zij mij bezwerend toe, terwijl zij mij een exemplaar van het Vrouwen Lijfboek in handen duwde bij één van haar bezoekjes aan mijn studentenkamer. Ik zat in het eerste jaar van mijn studie Geschiedenis en zij had mij wel vaker voorzien van wat extra educatief leesvoer. Leergierig als ik ben, stelde ik dit altijd zeer op prijs. Een zeker praktisch nut had haar voorlichting ook wel. Dat moet gezegd. Zelf had mijn zus nog maar kort tevoren een studie achter de rug in één van de sociale wetenschappen; t.w. die van de andragologie / andragogie / agogie. Reeds aan het begin van haar studie was zij lid geworden van de Communistische Partij Nederland (CPN). Tot ontsteltenis van mijn ouders; want toen zij nog thuis woonde, had zij zich nu juist nadrukkelijk gemanifesteerd als een actief lid van hun (Rooms-katholieke) kerk. Zodra zij door op kamers te gaan wonen onder het ouderlijk gezag vandaan kwam, ruilde zij de katholieke kerk echter onverbiddelijk in voor de zogeheten linkse kerk. Haar toewijding aan de communistische partij was al even groot, als vanouds die van mijn moeder aan de katholieke kerk. In haar fanatisme was zij onmiskenbaar een dochter van mijn moeder. Ook evenaarden zij elkaar in hun grondhouding naar mensen van buiten hun eigen club. Beiden waren, zacht uitgedrukt, weinig respectvol naar andersdenkenden. De arrogantie die zij aan de dag legden, kende bovendien een identieke verschijningsvorm: beiden stelden zichzelf onomwonden ten voorbeeld aan de rest van de vrouwspersonen in hun omgeving. Voor hen sprak het alleen maar voor zich om jezelf tot norm te verheffen. Zelf traden zij immers ook in de voetsporen van lichtende voorbeelden? Daar waar mijn moeder op voorbeeldige wijze het id lees meer

[00:38:30] wat doet dat met kinderen? Gaan ouders niet heel erg van hun eigen gemak uit als ze kinderen opleggen een aparte gaderobe te hebben omdat pa en ma anders ruzie krijgen over achtergebleven kleding en andere geldzaken? Is het echt zo moeilijk als ouder om je daaroverheen te zetten en een soort compromis te kunnen vinden op dat gebied? Kleding is zo iets eigens, ook voor kinderen. Naarmate ze groter worden ook steeds meer. Dat pikken ze toch op een bepaald moment ook niet meer? lees meer

[00:22:53] Mijlpaaltje: zoon vandaag voor de eerste keer aangemeld voor de avondvierdaagse. Maar toen ik later op internet nog wat meer info zocht zag ik - na enige digitale omzwervingen - dat dit jaar in Zaandam de laatste keer is (daar woon ik niet) en in een bijzin dat het ook in Amsterdam (en daar woon ik wel) de laatste keer zou zijn. Het viel mij daarnaast op dat als je zoekt op avondvierdaagse Amsterdam je een aantal delen van de stad genoemd ziet, maar ook een aantal delen (Oost bijvoorbeeld) niet. Alsof daar niet gelopen wordt. Ik dacht dat de avondvierdaagse net zoiets was als de intocht van de Sint: overal, elk jaar. Maar kennelijk niet. Zijn er nu al gebieden (delen van Amsterdam misschien?) waar al geen avondvierdaagse meer gelopen wordt? En weet iemand of het inderdaad zo is dat dit sowieso de laatste keer is in Amsterdam? Groeten, Temet lees meer